غرض از اصل النفر ، جهاد و دفاع از حريم اسلام باشد و غرض از اين نفر خاص تفقه در دين باشد ، ازقضا در نوع جنگها رسول خدا ( ص ) با مسلمانان بوده و مىتوانستند در جبهه هم احكام دين را بياموزند و به مردم وطن خود ابلاغ كنند پس اين احتمال هم بعيد نيست . اين همان است كه مرحوم شيخ در ثانيا بدان اشاره كرده و طبق اين احتمال هم آيه از باب غاية الواجب واجبة دلالت مىكند بر وجوب حذر و از راه وجوب حذر نتيجه مىگيريم حجيت قول منذر را و لو به صورت خبر واحد باشد . 4 - مراد نفر الى الجهاد است منتهى به اين كيفيت كه : همهء مسلمين به جبهه نروند بلكه عدّه‌اى از هر قومى به جبهه بروند و دستهء ديگر در مدينه بمانند و پيامبر ( ص ) را تنها نگذارند و احكام دين را از حضرتش بياموزند تا اينكه وقتى جبهه رفته‌ها و رزمندگان به وطن بازگشتند اين دسته آنان را انذار نمايند و اندوخته‌هاى علمى و دينى خويش را در اختيار آنان قرار دهند تا آنان نيز به وظائف دينى پيش از پيش آشنا شوند [ اين همان است كه شيخ ره با ثالثا بدان اشاره كرده ] طبق اين احتمال هم آيه به درد حجيت قول منذر و خبر واحد مىخورد . در خاتمه مرحوم شيخ روايات متعددى بيان مىكند كه در آنها ائمه ( ع ) براى تفقه در دين به آيه نفر استشهاد كرده‌اند و نتيجه مىگيرند كه از آيه به خوبى وجوب تفقه در دين و بدنبال آن وجوب انذار و بدنبال آن وجوب حذر استفاده مىشود كه ما از ترجمه و ذكر آن روايات صرفنظر مىكنيم . قوله : و لكن الانصاف : مرحوم شيخ ره مىفرمايد : ما اگرچه در كيفيت استدلال به آيه سنگ تمام را گذاشته و با بيانات مختلفه وجوب حذر را اثبات نموديم و بدنبال آن ايراد وارد بر آيه را هم جواب داديم امّا ، الحق و الانصاف اينكه آيه نفر به درد ما نحن فيه نمىخورد و دليل بر حجيت خبر واحد نمىشود